काठमाडौ।नेपाली कांग्रेसभित्रको गहिरिँदो विवाद र अस्थिरताका पछाडि शेखर कोइराला को भूमिकामाथि गम्भीर प्रश्न उठ्न थालेका छन्।
विशेष महाधिवेशनपछि पार्टीलाई एकताबद्ध गर्ने अवसरलाई उनले राजनीतिक टकरावमा रूपान्तरण गरेको आरोप कांग्रेसभित्रैबाट सुनिन थालेको छ।
विशेष महाधिवेशनबाट निर्वाचित नेतृत्वलाई अस्वीकार गर्दै अदालतको बाटो रोज्नु र त्यसैसँगै समानान्तर गतिविधि चलाउनु—यी कदमलाई धेरैले “संस्थागत मर्यादामाथि प्रहार”का रूपमा व्याख्या गर्न थालेका छन्। पार्टीभित्र असहमति राख्नु लोकतान्त्रिक अधिकार भए पनि त्यसलाई व्यवस्थापन गर्ने शैलीले नै नेताको परिपक्वता देखाउने हो। तर कोइरालाको पछिल्लो रणनीतिले त्यो परिपक्वता भन्दा बढी शक्ति संघर्षको संकेत दिएको देखिन्छ।
अझ गम्भीर प्रश्न के हो भने—के यो आन्दोलन वास्तवमै सिद्धान्तका लागि हो, वा नेतृत्व कब्जाको लागि?
समानान्तर बैठक, छुट्टै भेला, सार्वजनिक दबाब—यी सबै गतिविधिले कांग्रेसलाई एकढिक्का बनाउने होइन, बरु भित्रैबाट कमजोर बनाउने काम गरिरहेको आरोप छ।
कांग्रेस जस्तो ऐतिहासिक पार्टीमा विभाजनको संकेत देखिनु सामान्य विषय होइन। अझ अनुभवी नेताबाट यस्तो भूमिका आउनु झन् चिन्ताजनक मानिएको छ। विश्लेषकहरू भन्छन्—“नेतृत्वको असन्तुष्टि समाधानको बाटो संवाद हो, टकराव होइन।”
यतिबेला कांग्रेसको छवि जनतामाझ कमजोर बन्दै गएको छ। चुनावी पराजयको समीक्षा गर्नुपर्ने बेला पार्टीभित्रै शक्ति प्रदर्शन र गुटगत राजनीति हावी हुनुले नेतृत्वको प्राथमिकतामाथि नै प्रश्न उठाएको छ।
निष्कर्ष
शेखर कोइराला को वर्तमान राजनीतिक कदमले उनलाई सशक्त वैकल्पिक नेता बनाउने कि पार्टी विभाजनको कारक—अबको समयले तय गर्नेछ। तर यथार्थ स्पष्ट छ—यस्तो राजनीति जारी रहे कांग्रेसले मूल्य चुकाउनुपर्नेछ।